Słowo w komunikacji telewizyjnej. Strategie nadawczo-odbiorcze

Słowo w komunikacji telewizyjnej. Strategie nadawczo-odbiorcze

1 opinia

Format:

ibuk

Książka przedstawia charakterystykę słowa w komunikacji telewizyjnej. Na podstawie analiz bardzo obszernego materiału przybliża specyfikę tego rodzaju komunikacji medialnej z jej najważniejszą cechą – współistnieniem makro- i mikrosytuacji komunikacyjnych. Prezentacja układów nadawczo-odbiorczych (poprzez badania kategorii osoby, etykiety językowej i wypowiedzi dziennikarzy, świadczących o ich dominującej roli w relacjach z pozostałymi uczestnikami komunikacji) daje obraz werbalnych działań osób występujących w telewizji, które mówią po to, by je oglądano.


Liczba stron236
WydawcaWydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego
ISBN-13978-83-7969-378-8
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyRavelo Sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  WSTĘP    9
  
  Część teoretyczna    13
  
  I. STAN BADAŃ    15
  
  1. Język w mediach masowych    15
  
  1.1. Język w mediach – próba sprecyzowania pojęcia    15
  1.2. Specyfika komunikowania masowego    16
  1.3. Język w mediach masowych    16
  1.4. Wpływ języka mediów na język ogólny    18
  1.5. Cechy języka w mediach    19
  1.6. Podsumowanie. Postulaty badawcze    20
  
  2. Stan badań nad językiem w polskiej telewizji    21
  
  2.1. Badania nad językiem w polskiej telewizji – chronologia    21
  2.2. Badania języka w telewizji a badania języka w innych mediach    22
  2.3. Badania nad kulturą języka w telewizji    24
  2.4. Podsumowanie    25
  
  II. METODOLOGIA BADAŃ    27
  
  1. Założenia ogólne    27
  
  2. Założenia metodologiczne badań wypowiedzi telewizyjnych    29
  
  2.1. Główne założenia metodologiczne zespołu Z. Kurzowej    30
  2.1.1. Oficjalność wypowiedzi telewizyjnych     32
  2.1.2. Opracowanie wypowiedzi telewizyjnych     33
  2.1.3. Sztuczność i skonwencjonalizowanie wypowiedzi telewizyjnych     33
  2.1.4. Tematyka wypowiedzi telewizyjnych     33
  2.2. Pozostałe założenia metodologiczne zespołu Z. Kurzowej    34
  2.2.1. Odbiorca wypowiedzi telewizyjnych     34
  2.2.2. Nadawca wypowiedzi telewizyjnych     35
  2.2.3. Niebezpośredniość kontaktu między nadawcą a odbiorcą     37
  2.2.4. Miejsce nadawania     38
  2.2.5. Słowo a obraz     38
  2.3. Założenia metodologiczne przyjęte w pracy    38
  
  3. Problemy badawcze – sytuacja komunikacyjna    40
  
  3.1. Nadawca    41
  3.2. Odbiorca    43
  3.3. Relacja między nadawcą a odbiorcą    43
  3.4. Wymienność ról nadawczo-odbiorczych    43
  3.5. Czas nadawania i odbioru    43
  3.6. Miejsce nadawania i odbioru    44
  3.7. Kod    44
  
  III. MATERIAŁ BADAWCZY    45
  
  1. Kryteria wyboru    45
  
  1.1. Całościowość (skończoność) programu telewizyjnego    45
  1.1.1. Całościowość programów telewizyjnych a fragmentaryczność ich odbioru     46
  1.1.2. Program telewizyjny – wieloznaczność terminu.     47
  1.2. Język    48
  1.3. Relacja między mikro- a makrosytuacją    48
  1.4. Funkcja słowa w programie    48
  1.5. Literatura dotycząca poszczególnych programów    49
  
  2. Charakterystyka materiału badawczego    49
  
  3. Gromadzenie, zapis i opis materiału    50
  
  3.1. Gromadzenie materiału    50
  3.2. Zapis materiału    50
  3.3. Opis przykładów    51
  
  4. Programy wybrane do analizy    51
  
  Część analityczna    53
  
  Układy nadawczo-odbiorcze    55
  
  I. KATEGORIA OSOBY    61
  
  1. Pierwsza osoba    63
  
  1.1. Liczba pojedyncza – JA    64
  1.1.1. Pierwsza osoba liczby pojedynczej w funkcji podstawowej – JA jako JA    64
  1.1.1.1. Wyrażanie opinii    65
  1.1.1.2. Wyrażanie „niewiedzy”    67
  1.1.1.3. Pierwsza osoba liczby pojedynczej w wypowiedziach metatekstowych    68
  1.1.2. Pierwsza osoba w funkcjach innych niż podstawowa     70
  1.1.2.1. JA perswazyjne     72
  1.1.2.2. JA w mowie pozornie zależnej     72
  1.1.3. Wnioski     74
  1.2. Pierwsza osoba liczby mnogiej – MY    75
  1.2.1. Grupy użyć form pierwszej osoby liczby mnogiej wyróżnione według kryterium semantycznego     79
  1.2.1.1. MY jako twórcy programu     79
  1.2.1.1.1. MY jako „program” w kontekście jego nazwy    79
  1.2.1.1.2. MY jako „program” – inne sposoby sygnalizowania tego znaczenia    81
  1.2.1.1.3. MY jako „program” w wypowiedziach głosu z offu i na- pisach     83
  1.2.1.2. MY jako gospodarze programu     84
  1.2.1.2.1. MY jako gospodarze programu w kontekście obrazu    86
  1.2.1.2.2. MY jako gospodarze programu – znaczenie odczytywane z kontekstu    86
  1.2.1.2.3. MY jako gospodarze programu w zwrotach etykietalnych     88
  1.2.1.2.4. MY jako gospodarze programu w wypowiedziach metatekstowych     89
  1.2.1.2.5. MY jako gospodarze programu w wypowiedziach dotyczących konsytuacji     91
  1.2.1.3. MY jako gospodarz i widzowie     91
  1.2.1.3.1. MY jako gospodarz(e) i widzowie w kontekście zwrotu adresatywnego „państwo”     92
  1.2.1.3.2. MY jako gospodarz i widzowie w kontekście aktywności poznawczej widzów     93
  1.2.1.3.3. MY jako gospodarz i widzowie – znaczenie wynikające z kontekstu i konsytuacji     93
  1.2.1.4. MY jako nadawca i jego rozmówca/rozmówcy     95
  1.2.1.4.1. MY jako nadawca i jego rozmówca połączeni rzeczywistością pozakomunikacyjną     95
  1.2.1.4.2. MY jako nadawca i jego rozmówca w wypowiedziach metatekstowych     96
  1.2.1.4.3. MY jako nadawca i jego rozmówca – retoryczne znaczenie: TY     97
  1.2.1.5. MY jako nadawca i osoba/osoby z nim związane     98
  1.2.1.6. MY jako goście zaproszeni do programu (MY matematyczne)     100
  1.2.2. Grupy użyć form pierwszej osoby liczby mnogiej wyróżnione według kryterium pragmatycznego     101
  1.2.2.1. MY nadawcze     102
  1.2.2.2. MY uogólniające i nieokreślone     105
  1.2.3. Wnioski     107
  1.2.3.1. Użycia form pierwszej osoby liczby mnogiej charakterystyczne dla komunikacji telewizyjnej     107
  1.2.3.2. Funkcje form pierwszej osoby liczby mnogiej w komunikacji telewizyjnej     108
  
  2. Druga osoba     110
  
  2.1. Druga osoba liczby pojedynczej – TY     111
  2.1.1. TY „uniwersalne”     112
  2.1.2. TY w znaczeniu „widz”     113
  2.2. Druga osoba liczby mnogiej – WY     114
  2.3. Formy drugiej osoby w funkcji metatekstowej i fatycznej    115
  2.4. Wnioski     116
  
  3. Trzecia osoba     116
  
  3.1. Formy trzeciej osoby – klasyfikacja ze względu na uczestnika komunikacji, do którego odsyłają     117
  3.1.1. Widzowie jako przedmiot wypowiedzi     117
  3.1.2. Prowadzący jako przedmiot wypowiedzi     118
  3.1.3. Gość jako przedmiot wypowiedzi     119
  3.2. Formy trzeciej osoby – klasyfikacja ze względu na przeprowadzone transpozycje     121
  3.2.1. ON jako TY     121
  3.2.2. ON jako JA     124
  3.3. Wnioski     125
  
  4. Podsumowanie rozdziału I     125
  
  4.1. Kategoria osoby jako nośnik informacji o uczestnikach komunikacji     125
  4.2. Kategoria osoby jako sygnał relacji między mikro- a makrosytuacją komunikacyjną     127
  4.3. Znaczenie i funkcje form osobowych w komunikacji telewizyjnej i w innych typach komunikacji     127
  
  II. ETYKIETA JĘZYKOWA     129
  
  1. Formy adresatywne     131
  
  1.1. Rejestr form adresatywnych     133
  1.1.1. Formy adresatywne zintegrowane składniowo     133
  1.1.1.1. Relacja na ty     133
  1.1.1.2. Relacja na pan     133
  1.1.2. Formy adresatywne niezintegrowane składniowo     136
  1.1.2.1. Relacja na pan     136
  1.1.2.1.1. Liczba pojedyncza    136
  1.1.2.1.2. Liczba mnoga     138
  1.1.2.2. Relacja na ty     139
  1.2. Formy adresatywne w poszczególnych układach nadawczo-odbiorczych     140
  1.2.1. Wnioski     159
  1.2.1.1. Liberalizacja etykiety językowej    160
  1.2.1.2. Symetryczność układów nadawczo-odbiorczych     160
  1.2.1.3. Niekonsekwencja w zakresie stosowania form adresatywnych     162
  1.2.1.3.1. Formy adresatywne a zależność między mikro- i makro- sytuacją komunikacyjną     162
  1.2.1.3.2. Formy adresatywne stosowane wobec osób odgrywających w programie tę samą rolę    164
  1.2.1.3.3. Niekonsekwencja w zakresie sposobu mówienia o współuczestnikach komunikacji     166
  1.2.1.4. Sposoby mówienia o osobie trzeciej     167
  1.3. Wnioski     170
  
  2. Autonomiczne akty grzeczności     170
  
  2.1. Powitania     172
  2.1.1. Forma powitania    173
  2.1.2. Miejsce powitań w programie telewizyjnym     175
  2.1.3. Repliki aktów powitalnych     177
  2.1.4. Wnioski     178
  2.2. Pożegnania     178
  2.2.1. Forma pożegnania     180
  2.2.1.1. Podziękowania w formułach pożegnalnych     182
  2.2.1.2. Życzenia w formułach pożegnalnych     183
  2.2.1.3. Zaproszenia w formułach pożegnalnych     184
  2.2.1.4. Pozdrowienia w formułach pożegnalnych    185
  2.2.2. Wnioski     186
  2.3. Przedstawianie się i przedstawianie kogoś    187
  2.3.1. Nadawcy prezentacji     188
  2.3.2. Czas prezentacji     189
  2.3.3. Forma prezentacji     190
  2.3.4. Wnioski     191
  2.4. Wnioski     191
  
  3. Podsumowanie rozdziału II     192
  
  III. ROLA DZIENNIKARZA W UKŁADACH NADAWCZO-ODBIORCZYCH     193
  
  1. Pytania zadawane przez prowadzących programy     195
  
  1.1. Pytania wieloprzedmiotowe     197
  1.2. Pytania zawiłe     202
  1.3. Pytania zawierające znak upewnienia     206
  1.4. Wnioski     208
  
  2. Wyciszanie kontaktu     209
  
  2.1. Zakończenie kontaktu ze względu na upływ czasu     210
  2.2. Puentowanie rozmowy     211
  
  3. Podsumowanie rozdziału III     214
  
  ZAKOŃCZENIE     215
  
  BIBLIOGRAFIA     221
  SPIS OSÓB MÓWIĄCYCH W PROGRAMACH     233
  SPIS TABEL    235
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia