Słowo w komunikacji telewizyjnej. Strategie nadawczo-odbiorcze

Słowo w komunikacji telewizyjnej. Strategie nadawczo-odbiorcze

1 opinia

Format:

ibuk

Książka przedstawia charakterystykę słowa w komunikacji telewizyjnej. Na podstawie analiz bardzo obszernego materiału przybliża specyfikę tego rodzaju komunikacji medialnej z jej najważniejszą cechą – współistnieniem makro- i mikrosytuacji komunikacyjnych. Prezentacja układów nadawczo-odbiorczych (poprzez badania kategorii osoby, etykiety językowej i wypowiedzi dziennikarzy, świadczących o ich dominującej roli w relacjach z pozostałymi uczestnikami komunikacji) daje obraz werbalnych działań osób występujących w telewizji, które mówią po to, by je oglądano.


Liczba stron236
WydawcaWydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego
ISBN-13978-83-7969-378-8
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyRavelo Sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  WSTĘP    9
  Część teoretyczna    13
  I. STAN BADAŃ    15
  1. Język w mediach masowych    15
  1.1. Język w mediach – próba sprecyzowania pojęcia    15
  1.2. Specyfika komunikowania masowego    16
  1.3. Język w mediach masowych    16
  1.4. Wpływ języka mediów na język ogólny    18
  1.5. Cechy języka w mediach    19
  1.6. Podsumowanie. Postulaty badawcze    20
  2. Stan badań nad językiem w polskiej telewizji    21
  2.1. Badania nad językiem w polskiej telewizji – chronologia    21
  2.2. Badania języka w telewizji a badania języka w innych mediach    22
  2.3. Badania nad kulturą języka w telewizji    24
  2.4. Podsumowanie    25
  II. METODOLOGIA BADAŃ    27
  1. Założenia ogólne    27
  2. Założenia metodologiczne badań wypowiedzi telewizyjnych    29
  2.1. Główne założenia metodologiczne zespołu Z. Kurzowej    30
  2.1.1. Oficjalność wypowiedzi telewizyjnych    32
  2.1.2. Opracowanie wypowiedzi telewizyjnych    33
  2.1.3. Sztuczność i skonwencjonalizowanie wypowiedzi telewizyjnych    33
  2.1.4. Tematyka wypowiedzi telewizyjnych    33
  2.2. Pozostałe założenia metodologiczne zespołu Z. Kurzowej    34
  2.2.1. Odbiorca wypowiedzi telewizyjnych    34
  2.2.2. Nadawca wypowiedzi telewizyjnych    35
  2.2.3. Niebezpośredniość kontaktu między nadawcą a odbiorcą    37
  2.2.4. Miejsce nadawania    38
  2.2.5. Słowo a obraz    38
  2.3. Założenia metodologiczne przyjęte w pracy    38
  3. Problemy badawcze – sytuacja komunikacyjna    40
  3.1. Nadawca    41
  3.2. Odbiorca    43
  3.3. Relacja między nadawcą a odbiorcą    43
  3.4. Wymienność ról nadawczo-odbiorczych    43
  3.5. Czas nadawania i odbioru    43
  3.6. Miejsce nadawania i odbioru    44
  3.7. Kod    44
  III. MATERIAŁ BADAWCZY    45
  1. Kryteria wyboru    45
  1.1. Całościowość (skończoność) programu telewizyjnego    45
  1.1.1. Całościowość programów telewizyjnych a fragmentaryczność ich odbioru    46
  1.1.2. Program telewizyjny – wieloznaczność terminu.    47
  1.2. Język    48
  1.3. Relacja między mikro- a makrosytuacją    48
  1.4. Funkcja słowa w programie    48
  1.5. Literatura dotycząca poszczególnych programów    49
  2. Charakterystyka materiału badawczego    49
  3. Gromadzenie, zapis i opis materiału    50
  3.1. Gromadzenie materiału    50
  3.2. Zapis materiału    50
  3.3. Opis przykładów    51
  4. Programy wybrane do analizy    51
  Część analityczna    53
  Układy nadawczo-odbiorcze    55
  I. KATEGORIA OSOBY    61
  1. Pierwsza osoba    63
  1.1. Liczba pojedyncza – JA    64
  1.1.1. Pierwsza osoba liczby pojedynczej w funkcji podstawowej – JA jako JA    64
  1.1.1.1. Wyrażanie opinii    65
  1.1.1.2. Wyrażanie „niewiedzy”    67
  1.1.1.3. Pierwsza osoba liczby pojedynczej w wypowiedziach metatekstowych    68
  1.1.2. Pierwsza osoba w funkcjach innych niż podstawowa    70
  1.1.2.1. JA perswazyjne    72
  1.1.2.2. JA w mowie pozornie zależnej    72
  1.1.3. Wnioski    74
  1.2. Pierwsza osoba liczby mnogiej – MY    75
  1.2.1. Grupy użyć form pierwszej osoby liczby mnogiej wyróżnione według kryterium semantycznego    79
  1.2.1.1. MY jako twórcy programu    79
  1.2.1.1.1. MY jako „program” w kontekście jego nazwy    79
  1.2.1.1.2. MY jako „program” – inne sposoby sygnalizowania tego znaczenia    81
  1.2.1.1.3. MY jako „program” w wypowiedziach głosu z offu i na- pisach    83
  1.2.1.2. MY jako gospodarze programu    84
  1.2.1.2.1. MY jako gospodarze programu w kontekście obrazu    86
  1.2.1.2.2. MY jako gospodarze programu – znaczenie odczytywane z kontekstu    86
  1.2.1.2.3. MY jako gospodarze programu w zwrotach etykietalnych    88
  1.2.1.2.4. MY jako gospodarze programu w wypowiedziach metatekstowych    89
  1.2.1.2.5. MY jako gospodarze programu w wypowiedziach dotyczących konsytuacji    91
  1.2.1.3. MY jako gospodarz i widzowie    91
  1.2.1.3.1. MY jako gospodarz(e) i widzowie w kontekście zwrotu adresatywnego „państwo”    92
  1.2.1.3.2. MY jako gospodarz i widzowie w kontekście aktywności poznawczej widzów    93
  1.2.1.3.3. MY jako gospodarz i widzowie – znaczenie wynikające z kontekstu i konsytuacji    93
  1.2.1.4. MY jako nadawca i jego rozmówca/rozmówcy    95
  1.2.1.4.1. MY jako nadawca i jego rozmówca połączeni rzeczywistością pozakomunikacyjną    95
  1.2.1.4.2. MY jako nadawca i jego rozmówca w wypowiedziach metatekstowych    96
  1.2.1.4.3. MY jako nadawca i jego rozmówca – retoryczne znaczenie: TY    97
  1.2.1.5. MY jako nadawca i osoba/osoby z nim związane    98
  1.2.1.6. MY jako goście zaproszeni do programu (MY matematyczne)    100
  1.2.2. Grupy użyć form pierwszej osoby liczby mnogiej wyróżnione według kryterium pragmatycznego    101
  1.2.2.1. MY nadawcze    102
  1.2.2.2. MY uogólniające i nieokreślone    105
  1.2.3. Wnioski    107
  1.2.3.1. Użycia form pierwszej osoby liczby mnogiej charakterystyczne dla komunikacji telewizyjnej    107
  1.2.3.2. Funkcje form pierwszej osoby liczby mnogiej w komunikacji telewizyjnej    108
  2. Druga osoba    110
  2.1. Druga osoba liczby pojedynczej – TY    111
  2.1.1. TY „uniwersalne”    112
  2.1.2. TY w znaczeniu „widz”    113
  2.2. Druga osoba liczby mnogiej – WY    114
  2.3. Formy drugiej osoby w funkcji metatekstowej i fatycznej    115
  2.4. Wnioski    116
  3. Trzecia osoba    116
  3.1. Formy trzeciej osoby – klasyfikacja ze względu na uczestnika komunikacji, do którego odsyłają    117
  3.1.1. Widzowie jako przedmiot wypowiedzi    117
  3.1.2. Prowadzący jako przedmiot wypowiedzi    118
  3.1.3. Gość jako przedmiot wypowiedzi    119
  3.2. Formy trzeciej osoby – klasyfikacja ze względu na przeprowadzone transpozycje    121
  3.2.1. ON jako TY    121
  3.2.2. ON jako JA    124
  3.3. Wnioski    125
  4. Podsumowanie rozdziału I    125
  4.1. Kategoria osoby jako nośnik informacji o uczestnikach komunikacji    125
  4.2. Kategoria osoby jako sygnał relacji między mikro- a makrosytuacją komunikacyjną    127
  4.3. Znaczenie i funkcje form osobowych w komunikacji telewizyjnej i w innych typach komunikacji    127
  II. ETYKIETA JĘZYKOWA    129
  1. Formy adresatywne    131
  1.1. Rejestr form adresatywnych    133
  1.1.1. Formy adresatywne zintegrowane składniowo    133
  1.1.1.1. Relacja na ty    133
  1.1.1.2. Relacja na pan    133
  1.1.2. Formy adresatywne niezintegrowane składniowo    136
  1.1.2.1. Relacja na pan    136
  1.1.2.1.1. Liczba pojedyncza    136
  1.1.2.1.2. Liczba mnoga    138
  1.1.2.2. Relacja na ty    139
  1.2. Formy adresatywne w poszczególnych układach nadawczo-odbiorczych    140
  1.2.1. Wnioski    159
  1.2.1.1. Liberalizacja etykiety językowej    160
  1.2.1.2. Symetryczność układów nadawczo-odbiorczych    160
  1.2.1.3. Niekonsekwencja w zakresie stosowania form adresatywnych    162
  1.2.1.3.1. Formy adresatywne a zależność między mikro- i makro- sytuacją komunikacyjną    162
  1.2.1.3.2. Formy adresatywne stosowane wobec osób odgrywających w programie tę samą rolę    164
  1.2.1.3.3. Niekonsekwencja w zakresie sposobu mówienia o współuczestnikach komunikacji    166
  1.2.1.4. Sposoby mówienia o osobie trzeciej    167
  1.3. Wnioski    170
  2. Autonomiczne akty grzeczności    170
  2.1. Powitania    172
  2.1.1. Forma powitania    173
  2.1.2. Miejsce powitań w programie telewizyjnym    175
  2.1.3. Repliki aktów powitalnych    177
  2.1.4. Wnioski    178
  2.2. Pożegnania    178
  2.2.1. Forma pożegnania    180
  2.2.1.1. Podziękowania w formułach pożegnalnych    182
  2.2.1.2. Życzenia w formułach pożegnalnych    183
  2.2.1.3. Zaproszenia w formułach pożegnalnych    184
  2.2.1.4. Pozdrowienia w formułach pożegnalnych    185
  2.2.2. Wnioski    186
  2.3. Przedstawianie się i przedstawianie kogoś    187
  2.3.1. Nadawcy prezentacji    188
  2.3.2. Czas prezentacji    189
  2.3.3. Forma prezentacji    190
  2.3.4. Wnioski    191
  2.4. Wnioski    191
  3. Podsumowanie rozdziału II    192
  III. ROLA DZIENNIKARZA W UKŁADACH NADAWCZO-ODBIORCZYCH    193
  1. Pytania zadawane przez prowadzących programy    195
  1.1. Pytania wieloprzedmiotowe    197
  1.2. Pytania zawiłe    202
  1.3. Pytania zawierające znak upewnienia    206
  1.4. Wnioski    208
  2. Wyciszanie kontaktu    209
  2.1. Zakończenie kontaktu ze względu na upływ czasu    210
  2.2. Puentowanie rozmowy    211
  3. Podsumowanie rozdziału III    214
  ZAKOŃCZENIE    215
  BIBLIOGRAFIA    221
  SPIS OSÓB MÓWIĄCYCH W PROGRAMACH    233
  SPIS TABEL    235
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia