Segmentacje rzeźby terenu z wykorzystaniem metod automatycznej klasyfikacji i ich relacja do mapy geomorfologicznej

Segmentacje rzeźby terenu z wykorzystaniem metod automatycznej klasyfikacji i ich relacja do mapy geomorfologicznej

1 opinia

Format:

ibuk

WYBIERZ RODZAJ DOSTĘPU

 

Dostęp online przez myIBUK

WYBIERZ DŁUGOŚĆ DOSTĘPU

6,15

Wypożycz na 24h i opłać sms-em.
Brak wydruku.

25,20

cena zawiera podatek VAT

ZAPŁAĆ SMS-EM

TA KSIĄŻKA JEST W ABONAMENCIE

Już od 19,90 zł miesięcznie za 5 ebooków!

WYBIERZ SWÓJ ABONAMENT

„Skórą” Ziemi jest powierzchnia graniczna pomiędzy litosferą a atmosferą lub hydrosferą. Jej znacząca rola w funkcjonowaniu ekosystemów i antroposystemów jest dostrzegana i analizowana od dawna. Tak jak badaniem i opisem struktury i funkcji skóry człowieka zajmuje się dermatologia, tak „skóra” Ziemi – rzeźba jej powierzchni – to obiekt badań geomorfologii. Mapa przedstawiająca rozmieszczenie (zasięg) form rzeźby i ich klasyfikację genetyczno-chronologiczną to z jednej strony główny efekt pracy geomorfologa, a z drugiej podstawowe narzędzie do analizy współczesnego kształtowania rzeźby i jej wpływu na inne komponenty środowiska.


Konstrukcja mapy geomorfologicznej to rezultat interpretacji szerokiego spektrum danych, w których podstawowe znaczenie ma identyfikacja, określenie „kształtu” i wzajemnych relacji elementów tworzących rzeźbę – form terenu. Ten składnik „instrumentarium” geomorfologa podlega aktualnie rewolucyjnym zmianom. Powszechna dostępność cyfrowych modeli powierzchni Ziemi i ich coraz lepsza jakość umożliwiają w pełni numeryczny, i w założeniu obiektywny, opis rzeźby. Z kolei wiedza eksperta pozwala na uwzględnienie wielu dodatkowych źródeł informacji umożliwiających rozstrzyganie problemów konwergencji i dywergencji (poligenezy) rzeźby terenu. Polegają one na tym, że formy terenu powstałe w innym czasie i w efekcie działania odmiennych procesów mogą wyglądać podobnie, i odwrotnie, w pewnych sytuacjach identyczne warunki i historia ewolucji daje odmienne uksztaltowanie powierzchni.


Publikacja autorstwa Leszka Gawrysiaka jest bardzo wartościowym studium relacji pomiędzy „klasycznym” opisem rzeźby terenu w postaci mapy geomorfologicznej, a jej obrazem powstałym w wyniku automatycznej klasyfikacji cyfrowych modeli wysokościowych. Znaczenie poruszanej w rozprawie tematyki jest uniwersalne, bo dotyczy metodyki analizy rzeźby na całej kuli ziemskiej, i to nie tylko powierzchni kontynentów. I nie ma tu dużego znaczenia fakt, że wykorzystane zostały przykłady (obszary) tylko z terytorium naszego kraju. Opracowanie wykonane przez L. Gawrysiaka jest nowatorskie zarówno pod względem metodycznym, jak i uzyskanych wyników. Z jednej strony daje ono podstawy do systematycznego i rutynowego wykorzystania analiz numerycznych rzeźby w kartowaniu geomorfologicznym, a z drugiej dokładnie wskazuje na jego ograniczenia w zakresie interpretacji genetycznych. Mogę zapewnić potencjalnego czytelnika, że choć lektura książki Segmentacja rzeźby terenu… ze względu na jej olbrzymi ładunek faktograficzny, nie jest z pewnością łatwa, to jednak czas na nią poświęcony nie będzie stracony.


Dr hab. Alfred Stach, prof. UAM


Liczba stron234
WydawcaWydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
ISBN-13978-83-227-9178-3
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyePWN sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  Wstęp    7
  Rozdział 1. cel, dane, metody i obszar opracowania    11
    1.1. Cel    11
    1.2. Dane i metoda    12
    1.3. Obszar    13
  Rozdział 2. Mapa geomorfologiczna     15
    2.1. Analogowe mapy geomorfologiczne     15
    2.2. Cyfrowe mapy geomorfologiczne    17
  Rozdział 3. Dane i metody morfometryczne w geomorfologii 19
    3.1. Dane wysokościowe    19
      3.1.1. Terminologia    19
      3.1.2. Źródła i metody pozyskiwania i tworzenia danych wysokościowych    20
      3.1.3. Zastosowania Numerycznych Modeli Terenu     23
    3.2. Klasyczne (analogowe) metody morfometryczne i początki analiz cyfrowych    24
    3.3. Geomorfometria cyfrowa     26
      3.3.1. Podstawowe i wtórne wskaźniki geomorfometryczne    28
      3.3.2. Obiekty jako pochodne Numerycznych Modeli Terenu    33
  Rozdział 4. Przegląd metod automatycznej klasyfikacji form rzeźby    35
    4.1. Kombinacja wskaźników geomorfometrycznych    37
    4.2. Klasyfikacja nienadzorowana     41
    4.3. Klasyfikacja nadzorowana     43
    4.4. Analiza wysokości w sąsiedztwie     45
    4.5. Metody mieszane    52
  Rozdział 5. Zagadnienia metodyczne 55
    5.1. Reprezentatywność obszarów testowych    55
    5.2. Optymalna parametryzacja metod automatycznej klasyfikacji rzeźby     57
    5.3. Wskaźniki charakteryzujące rozmiar i kształt obiektów geomorfometrycznych     65
  Rozdział 6. Analiza rzeźby terenu obszarów testowych 67
    6.1. Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie i Kotlina Toruńska (obszar młodoglacjalny)     67
      6.1.1. Charakterystyka obszaru    67
      6.1.2. Wyniki automatycznej klasyfikacji rzeźby    71
        6.1.2.1. Geomorfony    71
        6.1.2.2. Formy rzeźby oparte na TPI     80
        6.1.2.3. Typy terenu    89
    6.2. Wysoczyzna Kłodawsko-Kutnowska (obszar staroglacjalny)    99
      6.2.1. Charakterystyka obszaru     99
      6.2.2. Wyniki automatycznej klasyfikacji rzeźby    103
        6.2.2.1. Geomorfony    103
        6.2.2.2. Formy rzeźby oparte na TPI     111
        6.2.2.3. Typy terenu     119
    6.3 Roztocze Tomaszowskie (wyżyny)    127
      6.3.1. Charakterystyka obszaru    127
      6.3.2. Wyniki automatycznej klasyfikacji rzeźby    131
        6.3.2.1. Geomorfony    131
        6.3.2.2. Formy rzeźby oparte na TPI     140
        6.3.2.3. Typy terenu     148
    6.4. Tatry i Podhale (góry, kotliny, pogórza)     157
      6.4.1. Charakterystyka obszaru    157
      6.4.2. Wyniki automatycznej klasyfikacji rzeźby    161
        6.4.2.1. Geomorfony    161
        6.4.2.2. Formy rzeźby oparte na TPI    172
        6.4.2.3. Typy terenu     183
  Rozdział 7. Analiza porównawcza map geomorfologicznych z geomorfometrycznymi 193
    7.1. Porównanie map    193
    7.2. Struktura podobieństwa między mapami    197
    7.3. Porównanie form rzeźby do obiektów geomorfometrycznych    200
    7.4. Konwergencja i dywergencja rzeźby     205
    7.5. Wpływ stosunków hipsometrycznych na kształtowanie się podobieństwa CMG i map obiektów geomorfometrycznych    212
  Podsumowanie i wnioski    217
  Literatura i źródła    223
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia