Choroba – ciało – dusza w literaturze i kulturze

1 ocena

Format:

pdf, ibuk

DODAJ DO ABONAMENTU

WYBIERZ RODZAJ DOSTĘPU

23,63  31,50

Format: pdf

 

Dostęp online przez myIBUK

WYBIERZ DŁUGOŚĆ DOSTĘPU

6,15

Wypożycz na 24h i opłać sms-em

23,6331,50

cena zawiera podatek VAT

ZAPŁAĆ SMS-EM

TA KSIĄŻKA JEST W ABONAMENCIE

Już od 19,90 zł miesięcznie za 5 ebooków!

WYBIERZ SWÓJ ABONAMENT

Projekt konferencji, jak również prezentowany czytelnikom tom jest pierwszą tego typu publikacją w Polsce, która podejmowała zagadnienie językowych/tekstualnych/kulturowych praktyk choroby, analizowała kontekstualizacje ciała chorego w odmiennych dyskursach niż paradygmatyczne critiques/clinique Gilles’a Deleuze’a czy Michela Foucaulta. Publikacja nie ma odpowiednika w literaturze krytycznej: derekonstruuje diagnozowaną przez filozofów, historyków, kulturoznawców, socjologów ciała zmianę paradygmatów kulturowych, kondycję nowoczesnego, ponowoczesnego, ucieleśnionego podmiotu, matryce nieobecnego-i-obecnego ciała chorego, jego artykulacje, mediacje w Ja-Podmiocie-Pisma-Ciała-Literatury, a jego symptomatologia pozwoliła diagnozować problematykę relacji ciała biologicznego i ciała tekstu, somatyczności i semiologii, symbolologii, tropologii, narracje sôma-sema Kultury (-r)/Literatury (-r), pisalności – konstruować projekt krytyki somatycznej, somatoestetycznej, modalności piszącego się ja w autoperformatywnych (subwersywnych) strategiach wytwarzania. Krytyka somatoestetyczna jest pluralistyczna, multiplikuje domeny konceptualne, operatory konstrukcyjne wielu dyscyplin, tworząc konglomerat wielu języków krytycznych (lingwistyki, komparatystyki, psychoanalizy, semioanalizy, feminizmu, gender, queer, culture stadies, pragmatyzmu).


Performatywne reprezentacje Ja-Podmiotu-Pisma-Ciała-Literatury sondowane w odmiennych językach analitycznych pozwoliły kontekstualizować transkulturową, interdyscyplinarną, krytyczną mapę tekstualnych narracji, historii, skryptów sympto-/symbo-/semio-/troplogii choroby (m. in. gruźlicy, anoreksji, bulimii, depresji, uzależnień, chorób nowotworowych, syndromu stresu pourazowego) w somatoestetycznych domenach konceptualnych. Uczestnicy konferencji wypracowali tekstualną nozologię nowoczesnych i ponowoczesnych somatogennych modeli, ich artykulacje w Ja-Podmiocie-Piśmie-Ciała; kreślili heterotopie miejsc, przestrzeni kontroli (społeczno-politycznych i prywatnych) nadzorujących, wykluczających, represjonujących ciało: szpitala, domu (łazienki, kuchni, sypialni) rewaloryzowanych jako szczególne miejsca transgresji: życia/śmierci, zdrowia/choroby, nadmiaru/braku wolności, potwierdzając i wzmacniając stany zdekonstytuowanego podmiotu. Somatyczne doświadczenie aktualizowane przez piszące ciała autorów, mówiące, histeryzujące poetek/pisarek nie były konceptualizowane przez badaczy wyłącznie w dyskursach medycznych, systemie jednostek chorobowych, deskrypcji zespołu objawów, patologii. Autorzy wystąpień konsekwentnie poddawali krytycznemu czytaniu autoperformatywność, transgresywność tekstualnych chorób, matryce cielesnych identyfikacji czytającego/piszącego/oglądającego się podmiotu, interpretowali subwersywne praktyki ja. Autosomalna choroba Pisma – nałóg wytwarzania się, odciskania śladów Ja-Ciała w Alfabecie; egzystencjalna konieczność reprodukowania, kopiowania, kliszowania, multiplikowania się, wpisywania/przepisywania siebie-z-siebie wskazywała na uzależnienie od nieprzechodniego czasownika pisać się, sygnifikować się w procesie stymulacji pragnienia, pożądania Innego. Nadmiar wchłoniętych i niestrawionych słów wywoływał bulimiczne mdłości lub ich brak powodował permanentny, anorektyczny głód wyrażalności, konstruując autoperformatywne praktyki. Ponowoczesność formatowała strategie somatycznego doświadczenia podmiotu generowanego przez idiomatyczną fizjologię/symptomologię Ja.


Ideologema chorego organizmu jest wyjątkowo labilna i operatywna: umożliwia rewaluacje autobiograficznych skryptów, deskrypcje modyfikacji podmiotów; diagnozuje problemy identyfikacyjne (zmienną markerów antropologicznych), pozwala prześledzić mapę zmian stratyfikacji społecznej, penetrować transformacje polityk państw (asymilacji/wykluczenia) adaptujących i kooptujących migrujące komórki do wewnątrz ciała społeczno-politycznego: nacje, kultury, systemy filozoficzne, religijne, a metaforyzowana kategoria mikrobiologicznej homeostazy w wielu projekcjach staje się surogatem marzeń o wolności jednostek, równości obywateli w demokratycznym systemie.


Kontekstualizacje i dyskursywizacje tekstualnych reprezentacji i artykulacji choroby, ciała chorego w angielskiej, polskiej, romańskich i słowiańskich literaturach, filozoficznych tekstach, pismach współczesnych oświeconych, kodach amerykańskiej kultury filmowej prowokujące projekt krytyki somatoestetycznej generowanej subwersywnymi praktykami Ja-Podmiotu-Pisma-Ciała-Literatury-Filozofii-Kultury.


Tom pokonferencyjny "Choroba – ciało – dusza w literaturze i kulturze" rewaluuje skrypt (-y) ciała chorego, tekstualne matryce chorób, reprezentacje doświadczeń ucieleśnionego podmiotu, restytuując projekt (-y) poetyki (-k)/krytyki (-k) somatoestetycznej. Interdyscyplinarne ramy somaestetyki Richarda Shustermana eksplorujące wiele dziedzin warunkują pluralny wymiar krytyczny dyscyplin doświadczenia ciała w wymiarze teoretycznym, jak i praktycznym, ustanawiając etyczną odpowiedzialność podmiotów za autoreprezentację, warunki i jakość egzystencji przeciw opresji przygodności; dostarczają matryc do świadomych konstrukcji tożsamości; strategii do jego odpowiedzialnych modyfikacji – kulturę/filozofię self-help, która pozwoli neutralizować ideologiczne technologie corps, doktryny władzy-wiedzy, przemieścić polityki konsumpcjonizmu.


Melioracyjne doświadczenie somatoreceptora łączące teorię z praktyką urasta do postprojektu ponowoczesnej filozofii życia, która przełamuje konstrukty estetyzacji generowane przez filozofów subersji/transgresji Pisma (ekstremistów: Michela Foucaulta, Gilles’a Deleuze’a; radykałów Rolanda Barthes’a Jacques’a Derridę), wyzwala ja w akcjach wywrotowych indywidualnego praktykowania ciała derekonstruującego, derewaloryzującego ideologemy piękna narzucone przez translacyjną kulturę – stosowalna somatotropia przeciw zawłaszczającym dyskursom.


Somaestetyka mapuje zagadnienie relacji człowiek-maszyna, problematyzując idee techné generującego postestetykę, jako że współczesny człowiek jest udoskonalany przez protezy, implantacje, przeszczepy – w coraz większym stopniu pozostaje zależny od maszyn, a inżynierowie-robotycy nieustannie pracują nad projektami transformacji human body, działania których antycypują kolejny cultural turns. Shusterman wysunął hipotezę, że relacyjność biologicznego/technologicznego jest jednym z paradygmatów kulturowych i pozostaje w autozwrotnym/autosymetrycznym warunkowaniu, jednak pozostaje otwartym pytanie o konsekwencje bioetyczne dla cywilizacji (życia), które wymagają czujnej rewaloryzacji. W wymiarze indywidualnym, jak i społecznym ponowoczesna tożsamość operuje cyfrowo-analogowym ciałem: nawet tak oczywistej i powszechnie dostępnej przestrzeni komunikacji jaką jest skype – w aktach wirtualizacji, symulacji biologicznego ciała, wizualnym i oralnym współwytwarzaniu podmiotów – autoperformatywne konstruowanie świadomego leib stanowi filtr ochronny przeciw wydziedziczeniu z siebie, jeśli w taki sposób czytać idee Shustermana.


Liczba stron420
WydawcaUniwersytet Śląski
ISBN-13978-83-8012-306-9
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyRavelo Sp. z o.o.

EBOOKI WYDAWCY

Ciekawe propozycje

Spis treści

  Spis treści
  
  Wprowadzenie |    9
  
  Ciało drżące / przemocy / subwersji
  
  Stefano Redaelli: Niewerbalny język szaleństwa w powieści Fratelli Carmelo Samonà |    17
  
  Barbara Kornacka: Choroba to inny — patologie bliskości w młodej literaturze włoskiej końca XX wieku na przykładzie opowiadań Simony Vinci |    35
  
  Joanna Janusz: Choroba ciała, choroba społeczeństwa w Pamiętniku Albina Paola Volponiego |    49
  
  Aneta Chmiel: Afazja i teriomorfizm. Doświadczenie melancholii w powieści Vincenza Consolo Nottetempo, casa per casa |    65
  
  Wiesława Kłosek : Kryzys tożsamości a koncepcja zdrowia i choroby w powieściach Itala Sveva |    81
  
  Ciało zawłaszczone
  
  Małgorzata Rygielska: „Krwiopuszczare, purgare, klisterisare”. O Chorym z urojenia Moliera |    101
  
  Katarzyna Kotowska: Anoreksja/bulimia a tekst. Przypadek Amélie Nothomb |    117
  
  Ciało auto‑b i o‑kopii
  
  Maciej Michalski: W poszukiwaniu „ja”. Henryk Elzenberg, Stanisław Brzozowski i Karol Ludwik Koniński wobec choroby, bólu i cierpienia |    133
  
  Monika Ładoń: „Jasny uśmiech gruźlika”. Wokół Opowiadania szwajcarskiego Jarosława Iwaszkiewicza |    148
  
  Katarzyna Szopa: „Thinspirations”. Choroba, literatura i kobiecość |    162
  
  Ciało negowane / wypierane
  
  Dorota Żygadło‑Czopnik: Nieznośny ciężar ciała. K moři Petry Soukupovej |    177
  
  Marzena Maciulewicz: Choroba jako doświadczenie istnienia. Egzystencjalistyczna proza Vladana Desnicy |    185
  
  Ciało polityczne
  
  Maciej Paprocki: Choroba jako obcy w metaforze ciała politycznego. Rozwój strategii kooptacji i adaptacji „chorego” elementu społecznego — analiza na podstawie tekstów kultury anglosaskiej XVII i XXI wieku |    197
  
  Mateusz Świetlicki: Problemy ukraińskiego maskulinizmu. Choroba alkoholowa w Moscoviadzie Jurija Andruchowycza |    214
  
  Ciało (anty‑)systemu / represji / przemocy
  
  Ирина Титова: «Подполье» как болезненное состояние души |    231
  
  Наталия Казьмерчак: Художественная феноменология боли в произведениях Льва Толстого и Антона Чехова Смерть Ивана ИльичаПалата № 6 |    246
  
  Anna Katarzyna Przybysz: Próba czytania choroby księcia Myszkina w kluczu koncepcji duchowości ciała Alexandra Lowena |    254
  
  Paulina Charko‑Klekot: Szaleństwo jako jeden z wyznaczników koncepcji człowieka w twórczości Leonida Andriejewa |    266
  
  Justyna Tymieniecka-Suchanek: Arcybaszew, śmierć i mucha. O Sali nieuleczalnie chorych słów kilka |    282
  
  Katarzyna Arciszewska: Wampiryzm — choroba — wynaturzenie we współczesnej literaturze rosyjskiej |    290
  
  Magdalena Sieklucka: Proces twórczy jako jeden z symptomów PTSD. Studium przypadku — twórczość Marii Arbatowej |    305
  
  Andrzej Polak: Dzień oprycznika Władimira Sorokina, czyli o chorej Rosji, która „wyzdrowiała” |    319
  
  Marta Niedziela‑Janik: Choroby człowieka współczesnego. Niny Sadur Wieczna zmarzlina |    332
  
  Ciało dyskursu
  
  Maria Karpińska: Choroba nowotworowa w dobie ponowoczesności |    345
  
  Beata Waligórska‑Olejniczak: Postmodernistyczne patologie w socjokulturowych refleksjach końca XX wieku |    362
  
  Ciało terapii
  
  Anna Gomóła: Chora ludzkość — diagnoza i terapia (propozycja Eckharta Tollego) |    379
  
  Ciało obserwowane
  
  Agnieszka Nieracka: Moje ciało, tożsamość, choroba. Dyskurs męskości w American Psycho i Podziemnym kręgu |    397
  
  Barbara Kita: Szpital jako przestrzeń filmowa |    407
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia