Od rytuału do mitu. Teatr Śmierci Tadeusza Kantora jako fakt antropologiczny

Od rytuału do mitu. Teatr Śmierci Tadeusza Kantora jako fakt antropologiczny

1 opinia

Format:

ibuk

WYBIERZ RODZAJ DOSTĘPU

 

Dostęp online przez myIBUK

WYBIERZ DŁUGOŚĆ DOSTĘPU

6,15

Wypożycz na 24h i opłać sms-em

15,22

cena zawiera podatek VAT

ZAPŁAĆ SMS-EM

TA KSIĄŻKA JEST W ABONAMENCIE

Już od 19,90 zł miesięcznie za 5 ebooków!

WYBIERZ SWÓJ ABONAMENT

Książka jako fakt antropologiczny prezentuje teorię rytuału i mitu (rozumianego jako postazapis rytuału) wyeksponowaną przez Kantora w kodzie językowym dzieła sztuki. Ekspozycja ta sprawia, iż Kantorowy Teatr Śmierci jest ujętą w kategoriach estetycznych teorią antropologiczną. Dwa, centralne dla Teatru Śmierci seanse (wraz z ich partyturami): Umarła klasa oraz Wielopole, Wielopole rozpatrywane są w świetle pojęć antropologicznych działania rytualnego (seansu) i jego partyturowej werbalizacji (mitu). Perspektywa ta służy charakterystyce wypracowanego w koncepcji Kantora znaku teatralnego: dwuetapowego procesu estetycznych ekwiwalencji tworzonych przez artystę w celu diagnozy społeczeństwa.


Pani Anna Kapusta odpowiedziała na podstawowe pytanie: jak dzieło sztuki odzwierciedla rzeczywistość społeczną? W jej opisie, teatr Kantora, teatr-znak, który stał się wskaźnikiem społeczeństwa postkomunistycznego, jest znakiem przewidywanej przez eksperymentatora, mającej powstać w „pustej” przestrzeni społecznej struktury rozpadu. Znak stanowi zatem wyrazistą karykaturę elementów normatywnych, tworzących społeczne uniwersum symboliczne. Jest on wizualizacją ogólnego prawa, które mówi: tam, gdzie, struktura społeczna osiąga maksimum rytualizacji, tam też funkcjonować musi, uzasadniający rytuał mit. Dlatego podstawowym zadaniem socjologii sztuki jest opis struktury społecznej w kategoriach estetycznych, czyli estetyzacja życia społecznego.


Z recenzji Prof. dr hab. Marioli Flis


 Pani Anna Kapusta przyjęła tezę, że można spojrzeć na zamknięte już dzieło wybitnego twórcy, jak na fakt społeczny, wykorzystując, jak pisze, kompetencje socjologa sztuki. Przekonuje, że z tego punktu widzenia, dzieło sztuki „charakteryzuje rzeczywistość społeczną”. „Kantorowy”, jak powiada autorka, „Teatr Śmierci” spełnia, jako dzieło intencjonalne, kryteria uogólnionego znaku teatralnego, zawierającego w sobie również przekaz o treści socjologicznej. Autorka bowiem, u samego Tadeusza Kantora znalazła tezę o rytuale, który jest dla niego genezą i istotą sztuki, a proces rytualny podstawową formą twórczości.


Z recenzji Prof. dr. hab. Czesława Robotyckiego


Liczba stron118
WydawcaWydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
ISBN-13978-83-233-3109-4
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyRavelo Sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  Podziękowania    11
  Wstęp. Znaki zapytania. Dzieło sztuki – laboratorium socjologiczne    13
    Typ idealny – kompetencje socjologa sztuki    13
    Typ idealny – exemplum Tadeusza Kantora    16
  I. Wprowadzenie. Rytuał i mit – działanie i zapis. Dwa etapy społecznego tworzenia znaczeń    25
    1. Glosy historyczne    25
      Estetyka jako socjologia sztuki    25
      Teatr Śmierci Tadeusza Kantora – zarys obszaru badawczego    28
      Teatr Śmierci – od faktu historycznego do faktu antropologicznego    30
      Dwoistość znaku – seans i partytura    32
      Rytuał jako społeczna geneza dzieła sztuki – deklaracje Tadeusza Kantora    33
    2. Glosy teoretyczne    41
      Między „przeszłością” a „przyszłością” rytuału – typologia Richarda Schechnera    41
      Rytuał teatralny jako wskaźnik kryzysu społecznego – koncepcja Victora Turnera    44
      Rytuał definiowania i definicje rytuału – próba typologii zakresu pojęcia rytuału    50
      Podsumowanie – ,,komunikacja rytualna” Erica Rothenbuhlera    54
  II. Od rytuału do mitu. Exemplum Teatru Śmierci: projekt Tadeusza Kantora    59
    1. Ciało i działanie – wizualizacja rytuału    59
      Socjogeneza „bioobiektu”. Umarła klasa jako studium ciała społecznego    59
      Apel o communitas. Fotografia jako symbol rytualny w Wielopolu, Wielopolu    74
      Seans teatralny – proces rytualny. Konsekwencje utożsamienia    87
    2. Słowo i tekst – werbalizacja rytuału    91
      Kantora gest semantyczny. „Powtórzenie” jako figura mityzacji    91
      Tekst rytualny – tekst rytuału. Sztuka i transgresja    103
  

Bibliografia

   107
  Indeks osobowy    115
  Summary    117
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia