Historia literatury hiszpańskiej

Historia literatury hiszpańskiej

3 oceny

Format:

ibuk

WYBIERZ RODZAJ DOSTĘPU

 

Dostęp online przez myIBUK

WYBIERZ DŁUGOŚĆ DOSTĘPU

6,15

Wypożycz na 24h i opłać sms-em.
Brak wydruku.

34,95

cena zawiera podatek VAT

ZAPŁAĆ SMS-EM

TA KSIĄŻKA JEST W ABONAMENCIE

Już od 19,90 zł miesięcznie za 5 ebooków!

WYBIERZ SWÓJ ABONAMENT

Książka jest długo oczekiwaną i jedyną na polskim rynku aktualną syntezą historii literatury hiszpańskiej. Autorka w ciekawy i chronologiczny sposób przedstawia najważniejsze epoki literackie w odniesieniu do Hiszpanii – autorów, dzieła oraz gatunki literackie – nie pomijając odpowiedniego kontekstu społeczno-politycznego oraz powiązań z literaturą światową, w tym podkreślając związki i podobieństwa Hiszpanii z Polską oraz szerzej omawiając autorów lepiej znanych w Polsce. Najwięcej miejsca poświęca dwóm najważniejszym epokom literackim Hiszpanii – tzw. Wiekowi Złotemu (XVI–XVII w.) i Wiekowi Srebrnemu (1898–1936).

Tekst zasadniczy został opatrzony atrakcyjnymi cytatami zarówno z krytyków i historyków literatury, jak i bezpośrednio z dzieł literackich oraz tablicami chronologicznymi wydarzeń historyczno-kulturowych w Hiszpanii, Polsce i na świecie.


Liczba stron640
WydawcaWydawnictwo Naukowe PWN
ISBN-13978-83-01-17855-0
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyePWN sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  Wprowadzenie     13
  Wykaz skrótów     18
  
  CZĘŚĆ I. WIEKI X–XV. ŚREDNIOWIECZE I PRERENESANS     19
  
  1. Półwysep Iberyjski do końca XIV wieku. Chrześcijanie, Maurowie i żydzi     21
  
  1.1. Pierwsze ślady piśmiennictwa romańskiego na Półwyspie Iberyjskim     21
  1.2. Najazd muzułmański na chrześcijańskie Królestwo Wizygotów     21
  1.3. Al-Andalus. Kalifat kordobański i taifaty     23
  1.4. Chrześcijańska rekonkwista     23
  
  2. Liryka tradycyjna na Półwyspie Iberyjskim     27
  
  2.1. Andaluzyjska chardża (hiszp. jarcha)     27
  2.2. Galisyjska cantiga de amigo (pieśń kochanka)     29
  2.3. Tradycyjna liryka kastylijska – villancico i zéjel     31
  
  3. Hiszpańska epika średniowieczna – cantar de gesta, czyli pieśń o rycerskich czynach     33
  
  3.1. Trzy cykle hiszpańskiej epiki rycerskiej – Fernán González, Karol Wielki, Cyd     33
  3.2. Cantar de mio Cid (Pieśń o Cydzie)     34
  
  4. Teatr w średniowiecznej Hiszpanii     37
  
  4.1. Auto de los Reyes Magos – misterium na dzień Objawienia Pańskiego     38
  4.2. Dramat liturgiczny na terenie Kastylii     39
  
  5. Mester de clerecía – uczona poezja klerków (XIII–XIV w.)     40
  
  5.1. Libro de Alexandre i Libro de Apolonio oraz debaty     40
  5.2. Gonzalo de Berceo, czyli o cudach Matki Boskiej i hiszpańskich świętych pustelnikach     43
  5.3. Libro de buen amor Juana Ruiza, archiprezbitera z Hity, i poezja uczona XIV w.     45
  
  6. Rozkwit prozy w wiekach XIII i XIV     49
  
  6.1. Alfons X Mądry i jego królewskie skryptorium     49
  6.2. Proza sapiencjalna (pouczająca)     51
  6.3. Don Juan Manuel i jego Libro del conde Lucanor     53
  6.4. Początki romansu rycerskiego     56
  6.5. Libro del caballero Zifar     57
  
  7. Romancero – ekspansja hiszpańskiej „pieśni gminnej”     58
  
  8. Kultura późnego średniowiecza i prerenesansu na Półwyspie Iberyjskim: translatio imperii i translatio studii     62
  
  9. Dworska poezja Kastylii     66
  
  9.1. Iñigo López de Mendoza, markiz de Santillana     68
  9.2. Juan de Mena i Laberinto de Fortuna     70
  9.3. Jorge Manrique i Coplas a la muerte de su padre     70
  
  10. Twórczość dramatyczna w XV wieku. Przedstawienia misteryjne i dworskie eklogi     73
  
  11. Rozwój prozy hiszpańskiej w XV wieku     75
  
  11.1. Pisarstwo historiograficzne: kroniki, pamiętniki i biografie     76
  11.2. Pisarstwo podróżnicze     77
  11.3. Pedro del Corral – autor kroniki czy romansu pseudohistorycznego?     77
  11.4. Amadís de Gaula i romans rycerski     78
  11.5. Hiszpański romans sentymentalny. Juan Rodríguez del Padrón, Diego de San Pedro i Juan de Flores     79
  11.6. Literatura w obronie kobiet     83
  11.7. Alfonso Martínez de Toledo i jego Corbacho     83
  
  12. La Celestina Fernanda de Rojas     84
  
  CZĘŚĆ II. WIEK ZŁOTY – SIGLO DE ORO. RENESANS I BAROK (XVI–XVII WIEK)     89
  
  1. Hiszpania pod rządami Habsburgów (1516–1700)     91
  
  2. Renesans. Klimat intelektualny w szesnastowiecznej Hiszpanii     95
  
  2.1. Rozkwit humanizmu. Uniwersytet w Alcalá de Henares     95
  2.2. Oddziaływanie Erazma z Rotterdamu     96
  2.3. Humanizm erazmiański na gruncie hiszpańskim. Bracia Alfonso i Juan de Valdés     98
  2.4. Premática sobre la impresión y libros (1558) i pierwsza lista ksiąg zakazanych (1559)     101
  2.5. Juan Huarte de San Juan i jego naukowe studium Examen de ingenios para las ciencias (1575)     102
  
  3. Kroniki i relacje. Odkrycie Ameryki     103
  
  3.1. Pierwsze opisy Nowego Świata     103
  3.2. Fray Bartolomé de las Casas – obrońca Indian     105
  3.3. Bernal Díaz del Castillo – „prawdziwa historia” podboju Meksyku     106
  
  4. Hiszpańska proza renesansowa     108
  
  4.1. Książki w dobie upowszechniającego się druku     108
  4.2. Piśmiennictwo o charakterze edukacyjnym i popularyzatorskim     109
  4.3. Fray Antonio de Guevara – między beletrystyką a literaturą pouczającą     110
  4.4. Lazarillo de Tormes i początek romansu łotrzykowskiego (pikarejskiego)     112
  4.5. Diana Jorgego de Montemayor i romans pastoralny     116
  4.6. Abencerraje y la hermosa Jarifa i romans mauretański (novela morsisca)     118
  
  5. Poezja liryczna i epicka w hiszpańskim renesansie     122
  
  5.1. Cancionero general i drukowane zbiory romanc     123
  5.2. Pliegos de cordel, czyli „literatura [sprzedawana] z postronka”     124
  5.3. Przekaz rękopiśmienny utworów lirycznych     124
  5.4. Wpływ włoski na hiszpańską poezję doby renesansu     125
  5.5. Juan Boscán     125
  5.6. Garcilaso de la Vega     126
  5.7. Debata nad kształtem poezji hiszpańskiej. Poezja italianizująca i poezja kastylijska     129
  5.8. Fernando de Herrera     130
  5.9. Francisco de Aldana     132
  5.10. Fray Luis de León – poeta i teolog     134
  5.11. Poezja epicka     136
  
  6. Literatura religijna w szesnastowiecznej Hiszpanii     138
  
  6.1. Przewodniki życia duchowego     138
  6.2. Święty Ignacy Loyola – Towarzystwo Jezusowe i Ćwiczenia duchowne     139
  6.3. Fray Luis de Granada – autor Przewodnika grzesznych ludzi     140
  6.4. Mistycyzm na gruncie hiszpańskim – św. Teresa od Jezusa (Santa Teresa de Jesús)     141
  6.5. Mistycyzm na gruncie hiszpańskim – św. Jan od Krzyża (San Juan de la Cruz)     148
  
  7. Teatr i dramat w Hiszpanii w XVI wieku     153
  
  7.1. Miejsce teatru w życiu społecznym i religijnym Hiszpanii XVI wieku     153
  7.2. Gil Vicente – Portugalczyk piszący po hiszpańsku     155
  7.3. Bartolomé de Torres Naharro – hiszpański dramaturg w papieskim Rzymie     157
  7.4. Códice de autos viejos i teatr religijny w szesnastowiecznej Hiszpanii     159
  7.5. Lope de Rueda i początki teatru zawodowego     160
  7.6. Tragedia i tragediopisarze. Teoria i praktyka     162
  7.7. Miguel de Cervantes i Juan de la Cueva     163
  
  8. Miguel de Cervantes – twórca przełomu XVI i XVII wieku     166
  
  8.1. Pisarski debiut – Galatea (1585)     167
  8.2. El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha (1605)     168
  8.3. Segunda parte del ingenioso caballero don Quijote de la Mancha (1615)     172
  8.4. Recepcja Don Kichota     174
  8.5. Novelas ejemplares (1613)     174
  8.6. Trabajos de Persiles y Sigismunda (1617)     175
  
  9. Barok. Klimat intelektualny w Hiszpanii w pierwszych dekadach XVII wieku     178
  
  9.1. Neostoicyzm chrześcijański i pojęcie desengaño     180
  9.2. Humanizm jezuicki     181
  9.3. Aemulatio – twórcze współzawodnictwo     182
  
  10. Lope de Vega – poeta i dramaturg     183
  
  10.1. Życie i twórczość poety     183
  10.2. Twórczość religijna i dylematy Lopego de Vega, kapłana     187
  10.3. Twórczość dramatyczna     188
  10.3.1. Lo fingido verdadero – sztuka o św. Genezjuszu i o teatrze     190
  10.3.2. Comedias villanescas – dramaty o tematyce plebejskiej     192
  10.3.3. Ludowe romance w hiszpańskim dramacie – El caballero de Olmedo     194
  10.3.4. Komedie miejskie – przebrania, płaszcz i szpada, intrygujące kobiety     195
  10.3.5. El perro del hortelano – komedia miłosnej intrygi     195
  10.3.6. El castigo sin venganza – hiszpańska tragedia honoru     196
  10.4. Dramaturdzy z kręgu Lopego de Vega     197
  10.4.1. Guillén de Castro i dramaty o Cydzie     198
  10.4.2. Antonio Mira de Amescua     198
  10.4.3. Luis Vélez de Guevara     199
  10.4.4. Juan Ruiz de Alarcón – Meksykanin na hiszpańskim dworze     199
  10.4.5. Tirso de Molina – zakonnik i dramaturg     200
  
  11. Luis de Góngora i poezja hiszpańskiego baroku     204
  
  11.1. Formy transmisji kompozycji pisanych wierszem w XVII wieku     204
  11.2. Don Luis de Góngora y Argote i gongoryzm     205
  11.3. Naśladowcy i kontynuatorzy     209
  
  12. Francisco de Quevedo – dworzanin i polityk, satyryk i liryk, barokowy konceptysta     209
  
  12.1. Twórczość satyryczna     211
  12.2. La vida del Buscón i Sueños – groteska w służbie moralizującego przesłania     211
  12.3. Quevedo o Góngorze i przeciw kultyzmowi     214
  12.4. Quevedo i neostoicyzm chrześcijański     215
  12.5. Twórczość liryczna Queveda     215
  
  13. Hiszpańska proza XVII wieku     216
  
  13.1. Mateo Alemán i jego Guzmán de Alfarache     216
  13.2. Pícaros i pícaras     217
  13.3. Estebanillo González i przygody pícara w Polsce     218
  13.4. Diego de Saavedra Fajardo. Literatura i polityka w dobie wojny trzydziestoletniej     218
  13.5. Baltasar Gracián TJ     219
  13.5.1. Twórczość moralizatorska     220
  13.5.2. Agudeza y arte de ingenio – wykładnia barokowego konceptyzmu     224
  13.5.3. El Criticón – powieść alegoryczna     225
  
  14. Pedro Calderón de la Barca – dramaturg w wielkim teatrze świata i historii     226
  
  14.1. Calderón i Lope de Vega     226
  14.2. Hiszpańska comedia w druku na przykładzie Calderóna     228
  14.3. La vida es sueño (ok. 1628–1629) – hiszpański dramat barokowy o polskim księciu     229
  14.4. El príncipe constante (1629) Pedra Calderóna de la Barca i Książę Niezłomny (1844) Juliusza Słowackiego     230
  14.5. Postacie kobiece w hiszpańskiej comedia – córki, siostry, panny, wdowy, żony i kochanki     232
  14.6. El Alcalde de Zalamea i jego recepcja w Polsce     232
  14.7. Calderón twórcą dworskich widowisk o tematyce mitologicznej     233
  14.8. Auto sacramental – kontrreformacyjne spełnienie chrześcijańskiego synkretyzmu     234
  14.9. Epigoni Calderóna i romantyczna apoteoza Calderonowskiej dramaturgii     236
  
  CZĘŚĆ III. WIEK XVIII. OŚWIECENIE I NEOKLASYCYZM     239
  
  1. Siglo de las Luces, czyli „Wiek Światła”. Hiszpania w XVIII wieku     241
  
  1.1. Wojna sukcesyjna i panowanie Filipa V Burbona na tronie hiszpańskim     241
  1.2. Biblioteka Królewska i Królewskie Akademie     242
  1.3. Karol III – oświecony despotyzm w Hiszpanii     243
  1.4. Sociedades Económicas de los Amigos del País     244
  1.5. Tragiczny koniec oświeconej Hiszpanii     245
  1.6. Świadek epoki – Francisco de Goya y Lucientes     246
  
  2. Rozwój prozy w osiemnastowiecznej Hiszpanii     247
  
  2.1. Pierwsza połowa XVIII wieku: novatores i ich oponenci     248
  2.2. Diego de Torres Villarroel – autor o samym sobie     248
  2.3. Benito Jerónimo de Feijoo – prekursor hiszpańskiego eseju     250
  2.4. Ignacio de Luzán – wczesny hiszpański neoklasyk     251
  2.5. Druga połowa XVIII wieku i rozkwit idei oświeceniowych     253
  2.6. Historia del famoso predicador Fray Gerundio de Campazas, alias Zotes ojca José Francisca de Isla i hiszpańska proza fabularna XVIII wieku     254
  2.7. Pedro Montengón – naśladowca Rousseau     255
  2.8. José Cadalso – Noches lúgubres i Cartas marruecas     256
  2.9. Gaspar Melchor de Jovellanos     258
  2.10. Prasa     259
  2.10.1. Francisco Mariano Nipho – pierwszy hiszpański dziennikarz     260
  2.10.2. „El Pensador” i „El Censor” – periodyki w służbie idei oświeceniowych     260
  
  3. Poezja hiszpańska w XVIII wieku     261
  
  3.1. Tertulia, czyli hiszpański salon literacki     261
  3.2. Przełom neoklasyczny w poezji – klasyczna poetyka wobec tradycji     262
  3.3. Nicolás Fernández de Moratín – łowy, lupanary i tauromachia     263
  3.4. Libertynizm w osiemnastowiecznej Hiszpanii     263
  3.5. Bajka w oświeconej Hiszpanii – Félix María de Samaniego i Tomás Iriarte     264
  3.6. Krąg poetycki José Cadalsa – Juan Meléndez Valdés i inni     265
  
  4. Twórczość dramatyczna w XVIII wieku     267
  
  4.1. Teatr w osiemnastowiecznej Hiszpanii – od corralu do coliseo     267
  4.2. Dramaturgia pierwszej połowy XVIII wieku – komedia z „figurą”, magia i militaria     269
  4.3. Dramaturdzy wobec działań reformatorskich – tragedia i komedia neoklasyczna     270
  4.3.1. Vicente García de la Huerta i tragedia Raquel     270
  4.3.2. Komedie neoklasyczne, czyli „regulowane”     271
  4.3.3. Leandro Fernández de Moratín – teatr w teatrze w służbie reformy teatru     271
  4.3.4. Gaspar Melchor de Jovellanos – odpowiedzialność procesowa jako temat komedii łzawej     272
  4.4. Ramón de la Cruz i sainete     272
  4.5. Teatr hiszpański na przełomie XVIII i XIX wieku     273
  
  CZĘŚĆ IV. WIEK XIX. ROMANTYZM I REALIZM     275
  
  1. Hiszpania w XIX wieku. Od wojny o niepodległość (1808–1814) po utratę kolonii (1898)     277
  
  2. Romantyzm. Polemiki wokół hiszpańskiego romantyzmu. Polemiki romantyczne     282
  
  2.1. Polemiki romantyczne     283
  2.2. Przełom romantyczny – liberałowie na emigracji     284
  2.3. Powrót liberałów do kraju     285
  
  3. Dramat romantyczny w hiszpańskim teatrze pierwszej połowy XIX wieku     286
  
  3.1. Juan Grimaldi i teatry w Madrycie     286
  3.2. Francisco Martínez de la Rosa i La conjuración de Venecia. Año 1310 (1834)     287
  3.3. Książę de Rivas (Ángel de Saavedra) i Don Álvaro o la fuerza del sino (1835)     289
  3.4. Antonio García Gutiérrez i El trovador (1836)     291
  3.5. Juan Eugenio Hartzenbusch i dramat o tematyce historycznej     293
  3.6. José Zorrilla i Don Juan Tenorio (1844)     294
  3.7. Repertuar komediowy – Manuel Bretón de los Herreros i Ventura de la Vega     297
  
  4. Publicystyka i kostumbryzm w prozie hiszpańskiej pierwszej połowy XIX wieku. Mariano José de Larra i inni     298
  
  4.1. Mariano José de Larra – dziennikarz, dramaturg, pisarz, romantyk     298
  4.2. Rozkwit hiszpańskiego pisarstwa rodzajowego     302
  4.2.1. Ramón Mesonero Romanos i Panorama matritense (1835–1838)     303
  4.2.2. Serafín Estebánez Calderón i koloryt rodzajowy Andaluzji     303
  
  5. José de Espronceda i poezja romantyczna w Hiszpanii     304
  
  5.1. Poeta – romantyczny buntownik     305
  5.2. Twórczość poetycka Esproncedy     306
  
  6. Rozwój prozy fabularnej przed 1868 rokiem     311
  
  6.1. Nowe formy dystrybucji książek – novela por entregas i folletín     311
  6.2. Powieść historyczna     312
  6.3. Wenceslao Ayguals de Izco     313
  6.4. Cecilia Böhl de Faber (Fernán Caballero) i postromantyczna proza obyczajowa     313
  
  7. Poezja postromantyczna. Poeci drugiej połowy XIX wieku     315
  
  7.1. Gustavo Adolfo Bécquer     316
  7.2. Rosalía de Castro     318
  7.3. Gaspar Núñez de Arce – patos deklamatora     319
  7.4. Ramón de Campoamor – doloras i humoradas     319
  
  8. Rozwój prozy fabularnej po 1868 roku – regionalizm, realizm, naturalizm     321
  
  8.1. Krauzyzm i krauzopozytywizm – Julián Sanz del Río i Francisco Giner de los Ríos     322
  8.2. Marcelino Menéndez Pelayo – twórca hiszpańskiej szkoły filologicznej     323
  8.3. Pedro Antonio de Alarcón i postromantyczny eklektyzm     323
  8.4. José María de Pereda i tradycyjny regionalizm     325
  8.5. Juan Valera – dyplomata i pisarz     326
  8.6. Benito Pérez Galdós i hiszpańska proza realistyczna     328
  8.6.1. Episodios nacionales i kreowanie świadomości historycznej     329
  8.6.2. Powieści tendencyjne     330
  8.6.3. Powieści madryckie     331
  8.7. Leopoldo Alas (Clarín) i La regenta (1884)     333
  8.8. Emilia Pardo Bazán – hiszpański wariant naturalizmu     337
  8.9. Recepcja prozy hiszpańskiej w Polsce     341
  
  9. Twórczość dramatyczna drugiej połowy XIX wieku     341
  
  9.1. Adelardo López de Ayala i Manuel Tamayo y Baus – mistrzowie komedii wysokiej     343
  9.2. José de Echegaray i dramat mieszczański     344
  9.3. Benito Pérez Galdós i tematyka społeczna w dramacie hiszpańskim końca XIX wieku .    346
  9.4. Zarzuela mniejsza i género chico     347
  
  CZĘŚĆ V. WIEK SREBRNY – EDAD DE PLATA (1898–1936)     351
  
  1. Hiszpania w pierwszych dekadach XX wieku     353
  
  1.1. Między klęską roku 1898 a wybuchem wojny domowej (1936)     353
  1.2. Nowe instytucje i inicjatywy naukowe i pedagogiczne     354
  1.3. Między modernizmem a awangardą – Edad de Plata     356
  
  2. Hiszpania jako problem – pisarze Pokolenia 1898     358
  
  2.1. Joaquín Costa i regeneracjonizm     359
  2.2. Hiszpańskie idearium – Ángel Ganivet i Miguel de Unamuno     360
  2.3. Azorín – pokoleniowa wspólnota przeżyć egzystencjalnych i kulturowych     362
  2.4. Pío Baroja – indywidualista i nihilista     363
  2.5. Ramiro de Maeztu – w drodze ku „innej Hiszpanii”     367
  
  3. Miguel de Unamuno – poszukiwacz sprzeczności     367
  
  3.1. Początki twórczości – Paz en guerra (1897) i En torno al casticismo (1902)     370
  3.2. Unamuno – poeta     372
  3.3. Unamuno – filozof i myśliciel     373
  3.4. Unamuno – powieściopisarz     374
  3.5. Unamuno w teatrze     378
  
  4. Od przełomu modernistycznego w liryce do czystej poezji – Rubén Darío, Antonio Machado, Juan Ramón Jiménez     380
  
  4.1. Rubén Darío – przełom modernistyczny w poezji hispanoamerykańskiej i hiszpańskiej .    380
  4.2. Poeci hiszpańskiego modernizmu     384
  4.3. Manuel Machado – od poezji modernistycznej do „półpoezji”     385
  4.4. Antonio Machado, Abel Martín i Juan de Mairena     387
  4.5. Juan Ramón Jiménez – od modernistycznych nenufarów ku poezji czystej     393
  
  5. Ramón del Valle-Inclán – „syn marnotrawny Pokolenia 1898”     399
  
  5.1. Esperpento     400
  5.2. Związki Valle-Inclána z teatrem     404
  5.3. Esperpento w twórczości powieściowej – Tirano Banderas (1926) i Ruedo ibérico (1927–1928)     405
  5.4. Recepcja twórczości Valle-Inclána     406
  
  6. Pokolenie 1914 – sztuka i literatura wobec wyzwań współczesności     407
  
  6.1. José Ortega y Gasset – filozof, krytyk, wydawca     408
  6.2. Ramón Pérez de Ayala – od powieści realistycznej o wątkach autobiograficznych ku awangardowym eksperymentom     413
  6.3. Lewantyński prozaik Gabriel Miró i jego literacki sobowtór Sigüenza     414
  
  7. Pierwsza hiszpańska awangarda     415
  
  7.1. Ramón Gómez de la Serna     415
  7.2. Ultra i kreacjonizm     418
  
  8. Pokolenie 1927. Między tradycją a awangardą     421
  
  8.1. Pedro Salinas     424
  8.2. Jorge Guillén     425
  8.3. Gerardo Diego     427
  8.4. Dámaso Alonso     427
  8.5. Federico García Lorca – liryk i „poeta dramatyczny”     428
  8.5.1. Początki twórczości     429
  8.5.2. Romancero gitano     430
  8.5.3. Poeta w Nowym Jorku i Hawanie (1929–1930)     432
  8.5.4. Poeta dramatyczny (1930–1936)     434
  8.5.5. Bodas de sangre (1933) i Yerma (1934)     435
  8.5.6. Teatr niemożliwy     437
  8.6. Vicente Aleixandre     440
  8.7. Rafael Alberti     442
  8.8. Luis Cernuda     443
  8.9. Manuel Altolaguirre i Emilio Prados     446
  
  9. Teatr w Hiszpanii przed 1936 rokiem     446
  
  9.1. Jacinto Benavente i dramat obyczajowy pierwszej połowy XX wieku     448
  9.2. Repertuar komediowy – comedia rosa, tragedia grotesca, astracán     450
  9.3. Poetycki dramat historyczny     451
  9.4. W poszukiwaniu nowej dramaturgii – jej twórcy i promotorzy w teatrze     451
  9.5. Gregorio Martínez Sierra i María de la O Lejárraga     452
  9.6. Jacinto Grau i El señor de Pigmalión     453
  9.7. Cipriano de Rivas Cherif     454
  9.8. Działalność teatralna w okresie Drugiej Republiki     455
  
  CZĘŚĆ VI. POWOJNIE I WSPÓŁCZESNOŚĆ. OD WOJNY DOMOWEJ PO PIERWSZĄ DEKADĘ XXI WIEKU (1936–2013)     459
  
  1. Hiszpania i Hiszpanie w latach 1936–1975     461
  
  1.1. Wojna domowa (1936–1939). Konflikt „dwóch Hiszpanii”     461
  1.2. Zwyciężeni i zwycięzcy (vencidos y vencedores). Hiszpańskie powojnie (1939–1975)     464
  1.3. Hiszpańscy intelektualiści na emigracji     465
  
  2. Literatura republikańskiego wychodźstwa     467
  
  2.1. Poeci emigranci     467
  2.2. Proza emigracyjna     468
  2.2.1. Ramón José Sender     468
  2.2.2. Max Aub – powieściopisarz i dramaturg     468
  2.2.3. Francisco Ayala – pisarz i socjolog     470
  
  3. Proza hiszpańska do 1975 roku     471
  
  3.1. Camilo José Cela – od tremendyzmu do Nagrody Nobla     472
  3.2. Kobiety piszą – Carmen Laforet i Ana María Matute     475
  3.3. Proza realizmu krytycznego – bracia Juan i Luis Goytisolo oraz Rafael Sánchez Ferlosio     476
  3.4. Luis Martín-Santos i Tiempo de silencio     477
  3.5. Miguel Delibes i konfrontacja dwóch Hiszpanii     478
  3.6. Proza dysydentów – Juan i Luis Goytisolo     479
  3.7. Juan Benet i proza „w wielkim stylu”     480
  3.8. Juan Marsé – pisarz z dzielnicy robotniczej     481
  
  4. Poezja hiszpańska do 1975 roku     481
  
  4.1. „Escorial”, „Garcilaso” i „Espadaña”: poesía arraigada i poesía desarraigada     482
  4.2. „Cántico”, postistas, Juan Eduardo Cirlot, Miguel de Labordeta – poezja estetyzująca i eksperymentalna     483
  4.3. Antología consultada de poesía española (1952) i poezja społecznie zaangażowana     485
  4.4. Pokolenie lat pięćdziesiątych – poezja „korelatem myśli”     488
  4.5. Novísimos i poezja przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych     492
  
  5. Teatr i dramaturgia hiszpańska do 1975 roku     494
  
  5.1. Funkcjonowanie teatru we frankistowskiej Hiszpanii. Repertuar     494
  5.2. Miguel Mihura i absurdalny komizm Tres sombreros de copa     495
  5.3. Antonio Buero Vallejo i odrodzenie dramatu w powojennej Hiszpanii     496
  5.4. Alfonso Sastre – teatr społecznie zaangażowany     499
  5.5. Lauro Olmo, José Martín Recuerda i inni młodsi przedstawiciele pokolenia realistów     501
  5.6. Nowy teatr hiszpański – Luis Riaza, José Ruibal, Miguel Romero Esteo i inni     503
  5.7. Fernando Arrabal – hiszpański dramaturg w Paryżu     506
  5.8. Francisco Nieva i teatr szalony     507
  
  6. Hiszpania po 1975 roku. Główne tendencje w literaturze lat 1975–2013     508
  
  6.1. Movida madrileña     509
  6.2. Legitymizacja dyskursów mniejszości     509
  6.3. Języki mniejszości i literatura     512
  6.4. Mass media i promocja kultury     513
  
  7. Proza po 1975 roku – wielopokoleniowość i postmodernizm     514
  
  7.1. Radość zmyślenia i eklektyczna proza light     514
  7.2. Madryt i Barcelona w powieści     516
  7.3. Autobiografie i autofikcje. Metafikcje. Powieści o pisaniu powieści     516
  7.3.1. Javier Marías     518
  7.3.2. Antonio Muñoz Molina     518
  7.4. Pamięć o wojnie domowej: Trapiello, Cercas, Baulenas i inni     520
  
  8. Poezja po 1975 roku     523
  
  8.1. Poezja i poeci w okresie transformacji (1975–1982)     523
  8.2. Postnovísimos (1986) i poezja ostatnich trzech dekad     524
  
  9. Teatr i dramat w Hiszpanii po 1975 roku     526
  
  9.1. Spadkobiercy awangardy i odnowiciele teatru     527
  9.2. Kobiety piszą dramaty     528
  9.3. Pokolenie Bradomínów – koniec lat osiemdziesiątych     530
  9.4. Nowa dramaturgia katalońska     531
  9.5. Juan Mayorga – nowa dramaturgia hiszpańska     533
  9.6. Postdramatyczna postawangarda teatralna – Rodrigo García i Angélica Liddell     535
  
  Zamiast podsumowania – literatura hiszpańska w epoce globalizacji     538
  Bibliografia     543
  Indeks osób i postaci literackich     559
  Tablice chronologiczne     581
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia