Pogrobowiec oświecenia czy nowator? Dziewiętnastowieczna twórczość dramatyczna Juliana Ursyna Niemcewicza

Pogrobowiec oświecenia czy nowator? Dziewiętnastowieczna twórczość dramatyczna Juliana Ursyna Niemcewicza

1 opinia

Format:

ibuk

WYBIERZ RODZAJ DOSTĘPU

 

Dostęp online przez myIBUK

WYBIERZ DŁUGOŚĆ DOSTĘPU

6,15

Wypożycz na 24h i opłać sms-em

17,00

cena zawiera podatek VAT

ZAPŁAĆ SMS-EM

TA KSIĄŻKA JEST W ABONAMENCIE

Już od 19,90 zł miesięcznie za 5 ebooków!

WYBIERZ SWÓJ ABONAMENT

Rozprawa dr Ewy Szczepan podejmuje niewyjaśniony dotąd należycie dylemat twórczości dramatycznej Niemcewicza, aktywnego uczestnika dwóch epok literackich: oświecenia i romantyzmu, odpowiada na pytanie, do jakiego stopnia w XIX wieku był on epigonem oświecenia, a w jakim pozostawał nadal nowatorem. W obszernych analizach autorka ukazuje interesujący proces adaptacji Niemcewicza, ukształtowanego przez oświecenie i klasycyzm, do nowych czasów, np. usiłującego odpowiadać na identyczne problemy współczesności, jak Mickiewicz w III części Dziadów, ale skrępowanego konwencjami poprzedniej epoki, w której wyrósł. Rozumie on doskonale pojawiające się prądy i kierunki, takie jak preromantyzm, osjanizm, melodramaty, usiłuje wykorzystać je i robi to z ciekawymi rezultatami, nie potrafi jednak wyjść poza system poznawczy poprzedniej epoki. Dr Ewa Szczepan przedstawia ten proces zmagania się ze starymi formami interesująco i to stanowi o istotnej wartości jej pracy.

prof. dr hab. Mieczysław Klimowicz


Liczba stron276
WydawcaWydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego
ISBN-13978-83-7241-761-9
Numer wydania1
Język publikacjipolski
Informacja o sprzedawcyRavelo Sp. z o.o.

Ciekawe propozycje

Spis treści

  Przedmowa    7
  Część pierwsza. Komedie    11
  „Egoizm najsroższym społeczeństwa jadem”. Samolub, komedia niekomiczna    13
  Obrazy „złego miasta”    22
  „Skłonność moja wzniecona przez chwalebne czyny”. Sentymentalny model życia rodzinnego    29
  Leon Borowski o Samolubie    39
  „Ten sobie ubliża, co ma za co, a nie chce jechać do Paryża”. Pan Nowina – o skutkach „zdrożnego wychowania” panien    43
  Modne życie pod schodami, naśladowanie Garricka    53
  Nasze Verkehry – jeden dzień z życia elit towarzyskich stolicy    56
  „Nie masz kraju, gdzie by Purchawek nie było”. Próżny, sceniczny portret snoba    58
  Laudes hrabiego Purchawki i Śmierć Popiela wtórego, niemcewiczowskie gry z klasycystyczną konwencją literacką    63
  „Ach, jak będzie zdatnym dziecię, co w ósmym roku już jest szpiegiem płatnym”. Podejrzliwy    69
  Podejrzliwy a tradycja farsy    78
  Oddźwięki procesu filomatów    84
  Płaski, melodramatyczny „czarny charakter”    96
  Dyliżans    105
  „Ty, co wierzysz w Zyzowa więcej niźli w Boga” – „pokolenie ojców” w latach przedlistopadowych. Dwa stołki    107
  „Teatrum wystawia refektarz karmelitów”. Dwa stołki wobec trzeciej części Dziadów    115
  „Możnaż, by takiej bestii, takiej pijanicy, oddać nad nami władzę bez żadnej granicy?” Senator Nowosilcow, postać komiczna czy postać demoniczna?    126
  Niemcewicz a Fredro    140
  Część druga. Tragedia, drama czy melodramat?    147
  Władysław pod Warną wczesną aprobatą makiawelizmu?    152
  Ethos rycerski a powinność władcy    162
  „Śmierć jednym schronieniem w moich umartwieniach!” Wątki szekspirowskie    167
  Renesans mitologii antemurale    171
  „Widok niesłychany czyli sen”. Świat duchów Osjana we Władysławie pod Warną    174
  „Ten pełni zbrodnię, komu zbrodnia pożyteczna”. Huniady, uczeń Machiavellego    177
  Tragedia Niemcewicza w repertuarze Teatru Narodowego    183
  Suflerois, czyli Wojna piór uczonych. Spór o Władysława pod Warną    185
  Zbigniew, tragedia z chórami. Drama czy melodramat?    196
  „Złota nędza” panowania. Wątki dramy mieszczańskiej i melodramatu    200
  Od przestrzeni arkadyjskiej do „sztafażu księżycowego”    205
  „Sprawa ojczyzny zmogła nawet głos natury”. Obrona Głogowa    208
  „Gardzi złotem polska cnota”. Rzecz o charakterze narodowym    214
  „Jakaż w tej srogiej twarzy posępność zuchwała! Jakiż straszliwy ogień w błędnych oczach pała!” Chmielnicki „człowiekiem zemsty”    225
  „Pyszne wprzód grody nasze zniszczyły płomienie”. Ukraina jako ziemia zgliszcz i mogił, przestrzeń zdławionej wolności    232
  „Nowe” wzory. Makbet, Hamlet, Osjan    237
  Chóry Chmielnickiego    241
  Stylistyczny kształt tragedii o Chmielnickim    244
  „Nie powstają na trony tylko buntownicy, my nie jesteśmy nimi...” Dylemat wierności w Kiejstucie    247
  Próba podsumowania    264
  Bibliografia    269
  Summary    275
RozwińZwiń
W celu zapewnienia wysokiej jakości świadczonych przez nas usług, nasz portal internetowy wykorzystuje informacje przechowywane w przeglądarce internetowej w formie tzw. „cookies”. Poruszając się po naszej stronie internetowej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas „cookies”. Informacje o przechowywaniu „cookies”, warunkach ich przechowywania i uzyskiwania dostępu do nich znajdują się w Regulaminie.

Nie pokazuj więcej tego powiadomienia